" اگر به چیزی رسیدی که نتونی بهش شک کنی ، اون خداست اگر به وجود خدا شک کردی اون خدا نیست و تو هنوز به یقین نرسیدی ."

هر ادراک مرکبی فرض بر ، ادراک بسیط است . اگر میگوییم " گرسنه هستم " اول " هستم " را درک کرده ایم . حضور مطلق ، عشق نا متناهی را میدهد . هر ذره ی کائنات بیان میکند " عشق من " این پاسخی از خدا دارد که میگوید " عشق من " پس این وضعیت کامل را به وجود می آورد .

به وجد بیایید از وجود خالق ، بگویید از روی شعف " سبحان الله ، سبحان الله ، سبحان الله "

دو نفر که میخواهند با هم ازدواج کنند ، اول ، ایستگاه آخر را بپرسند ، بپرسند " کجا داری میری " اگر هر دو به سمت خدا بروند این دو عاشق هم میشوند ، پس آدمی برای کمال و حیاط باید به سمت خدا حرکت کنند .

عشق خودش اول گناه است که اگر آغازش کردی برایش یک گناه میماند و آن ظلم و دوری و ... از معشوق است و غیرتش را نادیده گرفتن . پس خدا تعددرا در عشق عاشق خود نمیپذیرد و غیرت دارد . " دل نشین شد سخنم تا تو قبولش کردی ، آری آری سخن عشق نشانی دارد "