شقایق بر وجودش خرقه میزد

هوای عاشقی میخانه میزد

دل دیوانه اش پروانه میزد

تمنای نگاهش وصل میزد

نگه کردم به جا پای حضورش

یاد من و دیوانگیهایم بخیر ؛

یاد آن شبها به خیر که شهدا اتاقم را به تسخیر دل خود در آورده بودند  ؛

یادش به خیر ، چه شبها که با هم سر و سرّی  داشتیم  ؛

یاد زندگی به حرمت خون بانویم بخیر ؛

یاد آن دعوتهای عاشقانه بخیر ؛

یاد لحظه ی رفتنم بخیر ؛

یاد دیدارم بخیر ؛

                    ای همه عشقبازیها

نم نم باران را حس میکنم ؛ آری بوی نم خاک به آسمان رفته تا بغزش را بگشاید . عجب رسمی است غریب این رابطه خاک و آسمان گریان .

تو نمیفهمی درد آسمان را ، تو نمیشنوی فریادهای شکسته ی خاک را ، تو چه میدانی راز غروب یک روز عصر ، نا آرامی خاک و آسمان چیست !!!

هفت شبانه روز ، آسمان میبارد و تو را سیراب میکند . هفت شبانه روز خاک میشکند و تو را بی نیاز میکند ، به امیدی همه در تلاش اند ، همه میکوشند و دلخوش ؛

اما این همه را تو نمیفهمی ، تو نمیبیبنی ، تو درک نمیکنی و سپس روز موعود می آید ، همه آماده و منتظرند ، همه گویی دلهاشان به تپش افتاده و از شور انتظار هر لحظه گویی الآن گور میگیرند .

ولی تو آنگه است که میبینی به یکباره آسمان میبارد ولی نه مثل همیشه ، او غرورش را نیز پنهان کرده ، آنگه باز شکست زمین را میبینی ، خاک را میبینی ، اما نه مثل همیشه ....

تو شهر و مردمت را میبینی ، هستند ، ولی گویی بر دل همه شان سایه ی غم را حس میکنی .

بار الها اینجا چه خبر است ؟! مگر چه شده ؟! ....

                                                من به تو میگویم  !