دييييد ) گفتن اسم نبر وگرنه سرتو به باد ميدي منم بوق گذاشتم جاش . داشتم ميگفتم . يه روز آقاي ... با اقتدار و صلابت اومد پاي تريبون و گفت : "جوونا بايد آزاد باشن ، اگه نباشن چنين ميشه چنان ميشه ، جوونا من هاميتونم . بريد حال کنيد من پشتتونم ..... "

آقا ميومدي ميديدي چه غوغايي شد . صوت و جيغ و دست و غش و ضعف و هوراي يه دسته جماعت فرصت طلب که به تلنگري بند بودن به پا شد که بابا حاجي دمت گرم . اصل فازي ، تو خود نول بودي و کشف نشده بودي . !!!!

اين آقا خوبه ، يه چند سالي هي فاز داد ، هي فاز داد ، هي به اسم تمدن سازي ، جولان کرد و .... بعد که ديد نميتونه ديگه جمع و جور کنه مملکت رو ، خيلي تميز و آروم پا پس کشيد ، حالا ديگه شهر شده بود شهر فرنگ ، قيمتا رفته بود تا سقف برج ميلاد ، بودجه ي مملکت که قربونش برم از قديم رسم داشته هر سال واسه بسته شدن ، 100 صفحه بره روش ، حالا رسيده بود به 2000.000.000 صفحه ( هان ؟ زياد شد صفراش ؟ واسه توجيح مطلب لازم بود دادا )

بعد يه مدت ، انگار مردم خودشونم از اين آزادي خالي بندي که چشم اکثريت رو کور کرده بود خسته شدن و يادشون افتاد بابا مملکت دخل و خرجش با هم نميخونه . نفتمون کو ؟ آبمون کو ؟ eeeeee !!! خيلي وقته نونم واسه خوردن ... بابا همه چي کم مونده کپني بشه . " نفس نکش " شده آزادي .

تو اين ميون يکي شد رابين هود . مردمم دوسش داشتن . شد نماينده ي مردمي . اما غافل از اينکه اين جناب رابين هود هم کاري از پيش نبرد . چون قبل اونکه کاري انجام بده دستشو بسته بودن . يه سريا اومدن جاش يه تزاي جديد دادن که گويا بر ميگشت ريشش به همون برنامه ي طرح ريزي شده ي قبلي که کسي نتونست جمع و جورش کنه .

يه آقا خوبه ي ديگه که به ظاهر يکي از سازمان دهنده هاي اين پروژه ي عظيم 400 ساله بود ،  اومد پاي تريبون تلويزيون و فرمود : " ما بايد تمام تلاشمون رو بکنيم تا در جامعه مسأله ي ازدواج موقت رو با جسارت تمام رونق بديم "

عجب مکمل خوبي بود براي نظريه ي " فرويد و فرويديسم ها " و اين آغاز غرب گرايي تو مملکتي که ادعاي پايتخت جوامع اسلامي ميکنه ، نبود . چون همين نظريه اساس شرعي و نبوي داره ، اما نه امروز و تو اين شنبه بازاري که اساسش از پايه خراب شد و فرهنگش شده فرهنگ شيرين و دلرباي غرب . چرا کسي نگفت اين بيداري تو تاريکيه ؟ چرا نگفت به اسم دين ، دارين کلاه شرعي سر خودتون ميذاريد ؟ 

چرا بعد اين همه سالي که از انقلاب ميگذره کسي جرأت نداره تو خيابون نهي از منکر کنه ؟ ميگن قبل انقلاب فلان بود و بهمان ... ( من نميخوام از رژيم خاصي طرفداري کنم يا اونو سرکوب کنم . فقط ميخوام يه کم به خودمون بياييم) آقا حالا که ادعامون ميشه و با پيرهن روي شلوار و يه تسبيح ميگيم بسيج بسيج ... چرا چشامون و ميبنيديم و اگه هم باز کنيم خودمونو ميزنيم به اون راه که نديديم ؟ هيچ رفتي سمت پارکاي تهران ؟ ميدوني تو سينماها چه خبره ؟ تا حالا مترو سوار شدي ؟ ( آره هممون اينجا ها رفتيم اما خداييش بس که معضلاي جامعه برامون عادي و معمولي شده ديگه به عنوان يه معضل بهش نگاه نميکنيم ) اصلاً چرا راه دور ميريم ؟ همين تلويزيون رو روشن کني حساب کار دستت مياد . فيلماي آمريکايي رو سانسور ميکنيم و ميگيم مرگ بر آمريکا ، اما هيچکي نمگيه تو فيلم.... ( گفتن اسم نبر . د . چند بار بگم گير نده ) که ساخت جمهوري اسلاميه ، چرا بايد مسائل زناشويي رو انقدر جسورانه ، بازيگر تاپ کشور جار بزنه ؟  

حالا از اين بحثا که بگذريم ( اگه بخوام ادامه بدم که ديگه گندش در مياد اطرافمون چه خبره . وبلاگ منم تعطيل ميکنن ) مجلس بعد از جريان کارت سوخت ، حالا اومده کارت سهميه مخصوص معتادين رو به مرحله ي اجرا گذاشته . آهااااااااااااااااااي جوونا . ديگه ميتونيد بريد معتاد شيد . اينم از خدمات رفاهي . ديگه چي ميخواين ؟

ميدونم سلام ثواب داره و عرف اينه که بايد اول مقدمه چيني کنم اما چون فوري فوتي دارم پست ميذارم زود ميرم سر اصل مطلب . اصلاً فرصت ندارم مزه پروني کنم يا با کلمات بازي کنم و کلاس کارو ببرم بالا . نهايتش اينه که خسته ميشي و وبلاگ به نور رو جزو اون ليست وبلاگ اسقاطيا ميذاري .ok. بريم سر اصل مطلب ....

يادمه تو ماه رمضون با يکي از رفقا ميچتيدم ، ميگفت چرا به روز نميکيني ؟ گفتم عمراً ، ديگه خسته شدم . از نت ، از خودم ، از دوروبرم ، از.... ديگه نميخوام بنويسم . ديگه نميتونم بنويسم . ديگه.... نذاشت ادامه بدم . يه جمله گفت و آف شد . گفت : " تو به زودي مينويسي . به روز ميکني . چرا نمينويسي دو رکعت عاشقي رو چطور ميخونن ؟ "....... گفتم از کجا اينو ميگي ؟ من نميدونم چطور ميخونن . اصلاً من نميخوام بنويسم . هي ..ي..ي ..ي..ي ....کجا ميري ؟ چرا جوابمو نميدي ؟ تو که منو نميشناسي . به من ميگن ناجا يه دنده وقتي ميگم نمينويسم يعني باي ي ي ي...

اون آف شد و نت منم همون روزا قطع شد و ديگه نه با اون نه با هيچکس ديگه نتونستم تو نت در ارتباط باشم . بگذريم از اين که تو اين مدت چي گذشت و چه اتفاقايي افتاد . اما با رفقا زديم به دريا و رفتيم تو قلب محشر . تا امسال منو راهم نداده بودن برم کربلاي شهدا رو ببينم. هميشه ميگفتم با خودم : اگه شهدا دعوتم کنن ميدونم چطوري جبران کنم . وقتي دعوتم کردن ، تو شرهاني ، همونجا که هميشه آرزوي ديدنش رو داشتم ، گفتم حالا که دعوتم کردين ، اگه ببينمتون مجنون ميشم . بيهوش ميشم . انقدر زجه ميزنم تا منم با خودتون ببرين .... همون روز اذان مغرب شهدا جوابمو دادن . عجب شبي بود . من و تو و شهدا و يه دنيا عاشقي ...

انگار ماتم برده بود. نه زجه تونستم بزنم . نه بيهوش شدم . نه تونستم حرفاي دلمو بزنم . نه..... فقط تونستم يه چفيه و يه تسبيح که سوغات مکه بود رو متبرک کنم . داشتم از اين بي لياقتيم ، از تو ذره ذره آب ميشدم .... از بقيه معنويات اردو بگذريم که همه رو ديوونه کرد و کسي نميتونست موقع برگشت دل بکنه . همه رفقاي کربلايي ، بيدل برگشتن . " karbalayiaye mohremo pa berahne  حجتون مقبول ، زيارت قبول "

حالا امشب (چهارشنبه 14/1/87) اومدم به اون دوستي که تو ماه رمضون گفت دورکعت عاشقي رو تعريف کن ، به اون عزيزي که گفت شهادت لياقت ميخواد اسرار نکن ، به اون عزيزاني که تو سفر گفتن  بپاييد با ظهور آفتاب نماز نخونين که قضاست .... بگم که دو رکعت عاشقي رو تو نماز مادر بزرگم ديدم . کسي رو که يه عمر باهاش زندگي کردم اما اصلاً هواسم نبود که ازش درس بگيرم . هموني که آمار نت رفتناي من رو ميذاشت صبح ها کف دست مامان و بابا و لج منو در مياورد .اما امشب ازش شرمنده شدم .ميدوني چرا ؟

مامان بزرگ مريض بود و به دستش سرم بسته بوديم . امشب ازم خاک تيمم خواست تا بتونه با آنژکتي که رو دستشه تيمم کنه . هر چي فکر کردم يادم نيومد پارچه اي رو که خاک توش گذاشته بودم کجاست . يهو دوزاريم افتاد که با اون چفيه و تسبيح، متبرک به پيکر شهيد کرده بودمش و از اون موقع اصلاً هواسم بهش نبود که کنار گذاشتم . گفتم مامان بزرگ ديدي ؟ قسمت تو بود که اول ازش استفاده کنيا . دعا يادت  نره . بعد هي سر به سرش گذاشتم .  آوردم . هنوز ماجراي شهيدا رو براش تعريف نکرده بودم که ديدم چشماش داره اشک ميگيره . تيمم که کرد زود پا شدم رفتم چفيه و تسبيحم آوردم ديدم اين مامان بزرگ ما انگار حسابي اهل حال بوده و ما غافل بوديم .باور کن من و چند نفر ديگه که من بهشون ارادت خاصي دارم اين چفيه رو دستمون گرفته بوديم و به سر و صورتمون زده بوديم واسه تبرک ، اما تنها کسي که همچين حالي بهش دست داد همين مامان بزرگم بود . ميدوني چرا ؟ داشتم پا ميشدم که يه دفعه مامان بزرگ گفت عجب عطري مياد ، تنم لرزيد . برگشتم گفتم شوخي نکن بابا . چه عطري ؟ مامان بزرگ نمازتو بخون بويي نمياد . منم دعا کن .... اما عجيب اسرار داشت که تو چرا حس نميکني عطر به اين شادابي رو ؟ ايناهاش بگير بو کن .

چفيه رو گرفت جلو صورتم . گفتم مامان بزرگ تو رو خدا راست ميگي ؟ بگو عطر چيه ؟ گفت تو کل خونه عطر گل محمدي پيچيده . چطور شما نميفهمين ؟ همينو که گفت بغضم ترکيد و مامان بزرگ رو بغل کردم . گفتم دعام کن عزيز . به خدا شرمندتم . خاک بر سرم که من اونجا بودم و نفهميدم اما تو اينجايي و .... آروم گفت ما تو فراق اينا پير شديم . آرزو به دلم موند که برم اونجا رو ببينم اما موهام سفيد شد و قسمتم نشد. بعد نمازشو خوند و منم بهش نگاه ميکردم . ميدونست مدتيه که درد چشمام داره اذيتم ميکنه . همون موقه هم درد داشتم . اما به روم نمياوردم ديگه . بعد ، نمازي که نفهميدم چطور و کجا اينطور نماز خوندن رو ياد گرفته بود ، دستاشو گرفت بالا و  دعا کرد . بعد دستشو کشد به همون چشمم که اون لحظه درد ميکرد . گفت انشااله خدا شفا ميده . تو خوب ميشي..... اين يعني همون دو رکعت عاشقي .

بيداري ؟ يا هنوز مثل من بيچاره داري تو روياي پريدن سير ميکني ؟ بيدار شو جوون . نياز به رويا نيست . دورو برمون پر هستش از اين نماز خوناي عاشق . ميبيني ؟

دلتنگ برگشتنم ، دلم فکه و رمل و تشنگي ميخواد . دلم ، شب و دو کوهه و گردان تخريب و رنگ خدا ميخواد . دلم ....

دل من !!! چرا اينقدر بي تابي ؟ تو که قبلاً دلتنگ ديدن بودي ، حالا که ديدي ، آروم باش دلم ، آروم . يادته شب رزم؟ قرار بود هر وقت هيبت انفجارا دلت رو لرزوند چي بگي ؟ رمز عمليات رو يادت مياد ؟

بگو يا زهرا تا آروم بشي .

يادته هويزه چه حالي داشتي ؟ يادته شهدا چطور برات پارتي بازي کردن ؟

ياد شربت صلواتي فتح المبين به خير ، همون لحظه که داشتي از تشنگي ، ياد شهداي کربلا و فتح المبين ميکردي ديدمت...

عجب شبي تو شلمچه و تنهايي و جلسه ي خصوصي با شهدا سر کردي . يادته ؟ حاج آقا يکتا هم فرماندت بود.

ديدمت قايمکي وسط حرفاش ، رفتي اونور سيم خاردارا . ميخواستي برسي به صفر مطلق ؟ چرا پس برگشتي ؟

ميدونم ، رفتي ديدي صفر يعني وجود خودت که هيچي آويزونت نيست و مطلق هم يعني خودش و خودش . يعني من و سادگي و نورٌ علي نور .

دلم !! کاش يا سيم خاردارا و محدوده ي ورود رو حفظ ميکردي يا پريدن رو کامل ياد ميگرفتي ، ميدوني چرا ؟ آخه بد پريدي . لاي سيم خاردارا جام گذاشتي .

خدايا دلم رفت ، گمش کردم . خودم که اينجا و تو اين سيمها دارم دست و پا ميزنم ، هر جا هم دارم پا ميذارم ميدون مينه ، حالا تو اين حيروني و بي دلي چيکار کنم ؟ دستمو بگير .

تاريکي و غربت و آه و ناله را نظاره گر باش ، در ميان سيلاب اشک ، ديده را بگشا ، نه !! ديدگان دلت را ميگويم .

ميگويند اگر صداي حق را خواهي شنوي ، گوش سر را ببند و اگر خواهي که ناظر نور حق باشي و ديده را جلا دهي ، چشمان سر را ببند ، حال اگر آرام باشي ، ميشنوي فرياد هاي مردي را که بر سر و سينه ي خود ميزند و مجنون وار ليلايش را صدا ميزند و ميبيني زجه هاي زني را که گويا دمي مانده تا از حال برود . ميشنوي سلامهايي را که سوي نجف و مدينه روان است و ميبيني غربت انتظار را و ميسوزي آندم که نام کربلا را ميشنوي . لحظه هاي عشق بازي را ميبيني و محشر دلهاي خسته را .

فرمانده ي مجلس رمز يا حسين را ميگويد و از تو پاسخ يا زينب را ميخواهد و به ناگاه حس ميکني بند دلت ميگسلد با انفجار صداي يا اباالفضل ، تو يا حسين گويان ، فرمانده را صلا ميدهي و جز يا اباالفضل آخرش نميشنوي پاسخي را ....

خاکريز هيئت ، عاشوراي کربلاست امشب ، دشمن نفس ، هرمله ي جانت شده ، به در آر اين پيراهن نکبت بار آل يزيد را ، مگر در قتلگاه امروز نميبيني تن بي سر همت هاي حسين نديده را ؟مگر از تبار هندويي که آن سان در مقابل لشکر جهاد اکبر ، خرامان ميروي و خون جگر شهيدان را به حلقت جرعه جرعه مينوشي و دم بر نمي آوري از وحشت ديروزت ، براي زنده به گور شدن .

امروز هم کربلا غوغاست ، کربلاي حسين و کربلاي جان و کربلاي .... .

امروز محشر را ميتوان حس کرد ، ميتوان علت حلاجي شدن کوهها را حس کرد ، ميتوان حس کرد چرا همه ميگريزند وقت قيامت ، حتي کوهها هم بند بندشان چون پنبه ي زده شده ميشکافد و قتي آتش خيمه ي امت محمد و بي شرمي دجال هاي زمان و جان دادن علي اکبرها را ميبينند.

" اگر به چيزي رسيدي که نتوني بهش شک کني ، اون خداست اگر به وجود خدا شک کردي اون خدا نيست و تو هنوز به يقين نرسيدي ."

هر ادراک مرکبي فرض بر ، ادراک بسيط است . اگر ميگوييم " گرسنه هستم " اول " هستم " را درک کرده ايم . حضور مطلق ، عشق نا متناهي را ميدهد . هر ذره ي کائنات بيان ميکند " عشق من " اين پاسخي از خدا دارد که ميگويد " عشق من " پس اين وضعيت کامل را به وجود مي آورد .

به وجد بياييد از وجود خالق ، بگوييد از روي شعف " سبحان الله ، سبحان الله ، سبحان الله "

دو نفر که ميخواهند با هم ازدواج کنند ، اول ، ايستگاه آخر را بپرسند ، بپرسند " کجا داري ميري " اگر هر دو به سمت خدا بروند اين دو عاشق هم ميشوند ، پس آدمي براي کمال و حياط بايد به سمت خدا حرکت کنند .

عشق خودش اول گناه است که اگر آغازش کردي برايش يک گناه ميماند و آن ظلم و دوري و ... از معشوق است و غيرتش را ناديده گرفتن . پس خدا تعددرا در عشق عاشق خود نميپذيرد و غيرت دارد . " دل نشين شد سخنم تا تو قبولش کردي ، آري آري سخن عشق نشاني دارد "

ميگفت تنهايي رو دوست داره .

گفتم : چرا با پسرا آبت تو يه جو نميره ؟ اصلاً اين همه آدم خوب و سرشناس و با موقعيت عالي در خونتون رو ميزنه ، چرا جواب رو نميدي ؟ مگه تو ميخواي چي داشته باشن که اينا نداشتن ؟

گفت : صداقت ، ندارن ، ايمانشون والاي ميزنه . عشقشون خدا نيست ، اراده ي زندگي چرخوندن ندارن . يا بچه سوسولن يا خود خواه و مغرورن به مال باباشون ... يک کلام ، اگه حرف دلم رو بفهمن بهم ميخندن .

گفتم خيله خوب ، اينايي که ميگي همش قبول ، اما خيلي بي انصافي ، مگه اون ، همه ي اين ويژگيها رو به شکل مثبتش نداشت ؟ پس چرا بقيه رو اذيت نکردي اما اين بيچاره رو اينطوري در به درش کردي ؟ مگه گناهش چي بود ؟

ديدم سرش رو انداخت پايين و بغض کرد . خواستم اصلاً بحث رو عوض کنم که آروم گفت : گناهش اين بود که عاشق من شد ، ديدم هيچ ايرادي به کارش نيست ، ديدم خيلي پاک و بي رياست ، ديدم دستم به جايي بند نيست که پشيمونش کنم ، زدم به سيم آخر و خودم رو تو ذهنش بد کردم ....

ميدوني چرا ؟ چون فهميدم حالا ، که اگر طرفم کامل باشه خيلي حسودي ميکنم بهش . چون همونطور که من يه آدم کامل رو به يه مايه دار کارخونه دار ترجيح ميدم ، اونم بايد يه همچين کسي رو پيدا کنه نه يکي عين من رو . من حتي از نمازي که اون ميخونه از خودم خجالت ميکشم .

حرفش که به اينجا رسيد ، يه بيت از شعراي خودش رو خوند : " ما کجا ، جا پاي دلداران کجا ؟   ره کجا و راه گمراهان کجا ؟ "

ديگه ازش هيچي نپرسيدم . هيچي .

همينطور که داشت ميرفت آروم زير لب گفت: " از انتخابم راضيم "

اما ديگه صداش به گوش هيچکس نميرسيد ، آخه اون همين ديروز بارش رو از دنيا بسته بود . هميون دنيايي که نفرت شيريني خودش رو به دخترک چشونده بود و نذاشت واسه آخرين بار و شايدم اولين بار به يه وجودي از دنيا دل ببنده و بگه دوسش داره . /

رو سنگ مرمرين خونه ي جديدش نوشته بود :

شايد آن روز که سهراب نوشت : تا شقايق هست زندگي بايد کرد ، خبري از دل پر درد گل ياس نداشت .

به کوي معرفت که رسيديد ، يادي از بي معرفتي دنيا و مردمانش کنيد .

اينجا همه مرده اند ، بوي تعفن و ماندگي را ميشنوي ؟ اگر بماني طاعون زده ميشوي .

پس گذر کن .....

اما ، نه ، بمان . کمي انتظار شايد دنياي مردگان را بيدار کند .

هر چند ماندن ، گاهي از تو ، حشره اي ميسازد که نميداند با  پاره کردن پيله اش ، آينده اش پرواز است .و خود را محبوس و ، و به دام مرگ ميکشاند . ....

اما ، همينقدر بايد بداند ، زندگي در سه کلمه است :     تخم ، پيله ، پرواز

و سپس رها در همين دنياي مردگان .

نميدانم زندگي را با افراط آغاز کردم يا با تفريط . با عشق نگاه کردم يا بغض و کينه . اصلا چشمانم ميديد ، يا گمان و خيالي بيش نبود !!!

هنگام گذر از هزار توي خيال شيرين زندگي ، به ديدن عادت کرده بودم . ميديدم و فرياد حضور سر ميدادم اما بي حضور عبور ميکردم .

به راه و نشانه هاي راهنما اعتماد داشتم و طي طريق ميردم اما به ناگاه در جاده ي بيستم به سه راهيه انتخاب رسيدم .

سه راهيه شک و يقين . سه راهيه انتخاب و تشخيص مرگ و زندگي .

اي کاش از ابتداي راه ، انتخاب را برايم مي آموختند که امروز چون ديوانگان ، دچار آشوب تفکرات موهوم نميشدم .

شنيده بودم خدا يکيست ، ميدانستم مردان و زنان حق گو همه خالصند و بي ريا . شهادت را هنر بزرگ مردمان ميدانستم . اعتبار و اعتماد را از آموزه هاي گذشتگان ، آويزه ي گوش کرده بودم . اما حال در اين ورطه ي تصميم گيري که مجبور به تفکر شده ام ، منافات گوش و چشم را ميبينم . گوشها چيزي شنيدند که چشمان نديدندش و به حکم صلب اختيار کودک نوپا ، هر جا دوگانگي ديد ، کور و نبينا شد ، به نابيناييم رنگ و جلا دادند و رشن دل خطابم کردند .

اما حال که ديده ديده از هم ميگشايم ، ترکه ميخورم ، حال ديگر روشن دل نيستم . حال سنگيني نگاه ها را حس ميکنم . حال يک اخراجيم .

ميخواهم يک اخراجي باقي بمانم اما به عالم برنامه ريزي شده و مشق شده اي که پر از تاريکي بود باز نگردم . به نور ميروم . آنجايي که معناي واقعي دو رکعت عاشقي را در منتهايش ، بر ديوار يقين نقش کرده اند .

دقيقاً وقتي داشتم به اوج ميرسيدم ، زدن ساقه هامو زخمي کردن . گفتنيا آسمون يا زمين .

نه از زمين خوشم ميومد ، نه انقدر قد کشيده بودم که به آسمون برسم .

خوردم زمين

سرم شکست

درد کشيدم

رفتم کما

اما هيچکدوم از اونايي که به خاک دعوتم کردن ، به دادم نرسيد .

ميخوام حالا که به خاک افتادم ، عين روز اولي که زاده شدم و نميدونستم دين و مذهب چيه ، يه اخراجي شم .

ميخوام با مسيحيت و زرتشت و ... شروع کنم .

ميدونم اين عين شرک هستش . اما يا تو تاريکي ميميرم ، يا راه رو پيدا ميکنم .

ميخوام بدونم خدا کيه ؟ من کيم ؟ چرا بودن ؟ چرا نبودن ؟.....

اينجا مثل اسکرين سيور کامپيوتره . قشنگه اما دووم نداره. تا دست تکون ميدي ، ميبيني که همش واسه ظاهر سازي بوده . اما در عين حال که از دستش ميدي ف اگه فقط ظاهر بين نباشي ، درس بزرگي ازش ميگيري .

اين اسکرين رنگي ، پشتش يه برنامه نويس قدر رو ميبيني . کسي که به فکر سلامت و دووم حيات کامپيوتر ما بوده . يه خلاق ماهر که ميدونسيت اگه ما پاي کامپيوتر زندگيمون نباشيم به مانيتورش ضربه ميخوره . ديگه اون زندگي ، بي مانيتور به درد نميخوره . پس اسکرين رو برنامه ريزي کرد که تو غفلت ما ، زندگيمون مختل نشه .

من به اين داستان اسکرين ، خيلي فکر کردم ، حالا از توميپرسم ، به نظرت اين اسکرين دنياي دني ، واسه زندگي ما واقعا مفيد بوده ؟

يا محمد و يا علي

سلام رفقا ....

اي بابا چرا چپ چپ نگام ميکنين ؟ خوب به دلايلي که يکيشو همتون ميدونين نتونستم به روز کنم . همه ميدونن که به ناحق بنده از نت محروم شده بودم و اتاقمو در نبودم ( اردوي قم ) طي يک عمل ناجوانمردانه ي اسباب کشي غصب (قصب ، غسب ، يا هر چيز ديگه که ديکتش درسته ) کرده بودن . (البته الانم با کمال احترامات ، محض ريا بايد به اطلاع برسونم که    Jast for you  دزدکي کانکت شدم به کسي نگين ).

بگذريم . تو اين مدت دوستانم رو خوب شناختم و عزيزان خيلي بهم لطف داشتن . عنايت داشته باشين :

1-    يه سريا دلشون برام يه ريزه شده بود و شب و روز کارشون شده بود اشک و ناله (قربون مرامتون رفقا_ به قول حاج آقا پناهيان )

2-    يه سري از رفقا خون به دل ما کردن ( بازم محض ريا : بس که غمخواري کرديم روزمون باطل شد )

3-    يه سري من جمله آقايان ... و ... گويا واسه ما دست به دعا برداشته بودن شباي احيا که خدا شفامون رو بده و کلي هم پيشنهاد دادن که چه کنيم تا نسخمون تکميل شه .

4-    بعضي هم هي پي ام ( فارسي را پاس بداريم : پيامک اينترنتي ) ميدادن که فلاني مگه اردو بهتون بد گذشت که به روز نکردين و نظر ندادين . يکي نبود به اين بندگان خدا بگه آقا چهار ديواري اختياري نميخوام به روز کنم . شما نظر و پيشنهادتون متين و ارزشمند و باعث ترقي ماست اما 1 بار 2 بار 3...50....60....نه 100 بار مومن خدا . بعد از 3 بار شرعا وظيفه اي بر دوش شما نيست . حله ؟

5-    آها راستي يکي از دوستان التماس دعا داشت که تو وبلاگ مطرح کنم که سنشون داره ميره بالا و بالاخره قراره مزدوج بشن . اگه اسم و آدرس خواستين بايد بگم به الياس معروفن . شرمنده به دلايل امنيتي نميتونم آمار دقيق بدم . ( ما بيان کرديم ديگه شما دوست عزيز موندي رو دستمون به بنده مربوط نيست مشکل خودتونه )

6-    يه سري هم که چش ديدن منه پير بابا رو نداشتن ، در قالب الياس ( اين الياس با الياس بالايي که گفتم فرق داره هااااا ) ظاهر ميشدن و ميگفتن تو مردني هستي و عمرا زنده بموني و بايد به خانم ... اطلاع بديم که وبلاگ زنده ياد 2 رو شروع کنن . اما به کوري چشم کامراني نما ها ( تو يه وجب خاک ) ما زنده ايم و نفس ميکشيم و به روز ميکنيم .

7-    ...... ديگه خسته شدم . حال کنين چه رفقاي پر محبت و با احساسي دارم .

حالا بعد قرن و بوقي اومدم بگم عيدتون مبارک . حلالم کنين . الهي بميرم چقدر دوري من فشار روحي بهتون آورده . چرا چشاتون گود افتاده ؟

راستي يه چي بگم تا يادم نرفته ، به جون .... به جون .... نميدونم خودتون واسه قسم ، جاي خالي را با کلمه مناسب پر کنين . ولي اگه نظر ندين ديگه عمرا به روز نميکنم . اون عکس هم کار خودمه ها واسه اين که از دلتون در بيارم .

                                    دعا يادتون نره

                                                 يا محمد و يا علي

ميروند و پشت سرشان را نگاه نميکنند

رفتند و جايشان را به ملايک ندادند ، آنها که دادند به شرط سبوحٌ  قدوس بخشيدند ،

عبور کردند و نديدندم ، عبورشان عطر دل ميداد .

دلهاشان آسماني ، سراغ از مقصدشان گرفتم گفتند از نور ، به کجا  ره ميبريد که به صاحبان راه مجال خوش آمد نميدهيد ؟ گفتند به نور ...

از نور به نور ......  و چه زيرکانه طي طريق ميکنند اينان .

سرگرم استشمام عطر حضورشان بوديم ، عادت داده بودند که تا پاسي از شب گوش دلمان را به يا حق گفتنشان جلا و نوازش دهيم ، گفتند و مدهوش کردند اين خلق خدا را ،

گفتند و عاشق شدند ، گفتند و گفتند تا حقانيت حديث " من طلبني وجدني " را برايمان روشن نمايند ، اما مدهوش بوديم در آن دم و آنگه که چشم گشوديم ، اين عشقبازيها به اوج خود رسيده بود و ما جا مانده بوديم ، او حقانيت را برايمان روشن ساخت و رفت و ملايک را ببين بر جاي پايش بوسه ميزنند ، هنگام رفتن ، که نميدانم چگونه پرواز را ياد گرفته بود ، فرياد زد : " من عشقته قتلته  "

                                                      يا محمد و علي

شقايق بر وجودش خرقه ميزد

هواي عاشقي ميخانه ميزد

دل ديوانه اش پروانه ميزد

تمناي نگاهش وصل ميزد

نگه کردم به جا پاي حضورش

ياد من و ديوانگيهايم بخير ؛

ياد آن شبها به خير که شهدا اتاقم را به تسخير دل خود در آورده بودند  ؛

يادش به خير ، چه شبها که با هم سر و سرّي  داشتيم  ؛

ياد زندگي به حرمت خون بانويم بخير ؛